missๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

วันลอยกาโทงไม่ได้กลับบ้านเลยอะ

ขอโทดนะ อยากกลับไปลอยกับเทอจัง

คิดเถิง miss u

^^

พี่กานดา
ไปเล่นปะทัดป่ะๆๆ

^^

ตัวเองลอยกระทงกับใครอ่า

อิอิ

*-*

ทักทายจร้า

ยามสายๆๆจร้า

ไปเรียนมั้ยเนี้ย

คิดเถิงจร้าาา

จุ๊ฟๆ

เอิ๊กๆ

คิดถึงง


ตั้งใจนะเพื่อน

หวาดดี

จร้า

....

*_*

ดีคร้าบ

ยินดีที่รุจัก

เม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะคร้าบ

กลับไปมาแล้ววว

กลับมาอยู่ ม แล้ววว

เปิดวันที่ สองงะ


อืมมม


อ่านหนังสือเยอะๆๆๆ เนอะ

ครับ
เปิดแล้วคราฟ

คับจะตั้งใจเรียน

เหอะๆ

แล้วช่วงนี่ทำอะไรอยู่

อะ เบียร์

หวาดดีล่ะกัน


แวะมาทักทายนะ

บาย...

สู้





ต่อ




ไป



พรุ่ง



นี้


ที่


สด


ใส



รอ


มึง


อยู่



แต่



ถ้า



มึง



ท้อ



ใจ



มอง


มา


ข้างๆ



กู


ยัง



ยืนอยู่



ข้าง


มึงเสมอ

แลพร้อมที่จะจับมือ

ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า


หรือถอยหลัง


กลับไปตั้งตัว


แล้ววิ่งไปใหม่ด้วยความแข็งแกร่ง


แต่ที่สำคัญ



ลอยกระทงนี้อย่าออกจากบ้าน


เด็ดดดดดดดดดดดดขาดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ฝานดีน้า

คิดเถิงนะ

^^

เด๋วเจอกานใหม่

จุ๊ฟๆ

ความลำบากที่เกินทน จะหลอมคนให้ทนทาน ความสบายที่ยาวนาน จะรอนราน ความเป็นคน

หากรักตัว กลัวตาย และขายชาติ ให้ชีวาตย์ขาดลง คงดีกว่า

ความผิดพลาดนับร้อย ดีกว่าท้อถอยตั้งแต่ต้น
เมื่อไม่มีสิ่งที่ตัวชอบ ก็ต้องชอบสิ่งที่ตัวมี
คนคนหนึ่งขาดซึ่งภัตตาหาร ยังคงร่างกายอยู่สู้โลกได้แต่ขาดสิ้น ซึ่งความรักสุดบรรยาย ชีพไม่ตายก็ไม่ต่าง เมื่อล้างลา
ก้าวแรกที่ผิดหวัง ก้าวหลังที่พลาดไป จงก้างหน้าอย่าท้อใจเป็นก้าวใหม่ที่มั่นคง
เมารูปลืมตาย เมากายลืมแก่ เมาทรัพย์ลืมศรัทธา เมาตัณหาลืมพ่อแม่
เป็นนักรบที่แกร่งกล้า เป็นนักพัฒนาที่มองการณ์ไกล
คนด้อยกว่าเรามีอีกแน่ คนเขาแน่กว่าเรามีอีกถม อย่าเย่อหยิ่งจองหองมัวหลงลม อย่าหลงชมตัวเด่นจะเป็นภัย
เมาเหล้าไม่กี่มื้อ ก็หาย เมารักยิ่งฟูมฟาย หมั่นอ้าง เมายศเห่อลืมตาย เย่อหยิ่ง เมาอำนาจอาจล้าง โลกแยกแตกสลาย

ความผิดอันยิ่งใหญ่ของมนุษ์ ก็คือความไม่เข้าใจว่าตัวไม่ผิดเลย
ปราชญ์ผู้มีความรู้ย่อมใช้เวลาของตนในเรื่องหนังสือ มิใช่ใช้เวลาในการนอนแลกการขี้เกียจอย่างคนโง่

ดับความต้องการเสีย ง่ายกว่าทำตามความต้องการ
ชีวิตไร้ค่าขนาดไหน ก็ยังไม่สายที่จะแก้ไข แม้ชีวิตเหลือน้อยสักเพียงใด ยังไม่สายเกินกว่าจะทำดี
เเม้หนทางข้างหน้า จะว่างเปล่า แดดจะเผาผิวผ่อง จนหมองไหม้ ที่ตรงนั้นมีหุบเหว มีเปลวไฟ ถ้าอ่อนแอจะก้าวไปอย่างไรกัน
ทางไปสู่เกียรติศักดิ์ จักประดับด้วยดอกไม้ หอมหวลยวนจิตไซร้ ไป่มี
เกิดเป็นตัวเราเป็นเจ้าของ คนอื่นมองอย่างไรไม่มีผล อุดมการณ์เก็บไว้ในอารมณ์ เกิดเป็นคนศักดิ์ศรีที่หัวใจ
ตนเตือนตนของตนให้พ้นผิด ตนเตือนจิตตนได้ใครจะเหมือน ตนเตือนตนไม่ได้ใครจะเตือน ตนแชเชือนให้ใครช่วยก็ป่วยการ
ศัตรูที่ร้ายแรงที่สุดของมนุษย์ คือ ตัวเอง
จิตสำนึกสร้างอุดมการณ์ ความกล้าหาญสร้างวีรบุรุษ